Snowmountains ahead!
Gewoon, omdat het kan, nog even snel een blogje over het afgelopen weekend. Dat weekend begon vrijdag, op het werk. Daar mochten E.C. en ik ons ontfermen over de werving en selectie 2010 binnen Theehuis Rhijnauwen. Ontzettend leuk om samen te doen. Uren hebben we ons hoofd gebroken over de verschillende profielen: studenten, scholieren, full-timers en DDWK-nerds. In welke categorie je valt, mag je zelf verzinnen. Na afloop erachter komen dat je de shiftmanagers en 1e allrounds ook mee moet rekenen, schijnt handig te zijn.
U voelt het al, ik race er een beetje doorheen. Dat gas rechts zit, wist u al, dus was ik vanuit het werk snel bij de verjaardag van Tanja, om daar met Sanne M.M. de boel onveilig te maken. Toen mijn boetes ter sprake kwamen, vond ik het toch echt tijd om te vertrekken en zo geschiedde. Opnieuw racend naar Utrecht, waren we wat laat om onze gereserveerde kaartjes voor Sherlock Holmes op te halen. Gelukkig was de rij maar vijftig meter, voordat we erachter kwamen dat die kaartjes al weggegeven waren. “Maar u kunt nog wel naar ‘Er komt een vrouw bij de dokter’”. Een kort en bot “Goh, die heb ik al twee kéér gezien” volstond.
Terug naar de auto dan maar, waar het avondkaartje parkeren in Utrecht, á vijftien euro, weer de prullenbak in kon. Thuis een filmpje kijken is toch veel goedkoper, zeggen ze dan. Juist.
De volgende dag was de dag dat de B1 des DVO naar Eindhoven mocht voor het licht cruciale treffen met Rust Roest. Nothing further.
De zondag dan. Ondanks dat elke ramptoerist kon zien dat er geen beginnen aan was, toverde Menno Dekens twee setjes winterbanden te voorschijn, zodat ook VADA/BAT Continental 1 op weg kon naar SCO, Wolvega. (Ergens boven de sneeuwgrens). Gelukkig reed ook het tweede auto’tje van vrouwlief goed door, zodat we nog sneller dan normaal bij de sporthal arriveerden, een slordige vijf uur voor de wedstrijd.
De wedstrijd was weer een ervaring op zich. Met een “Jan-Willem, maar dan één die kan springen” als tegenstander, weet je van tevoren dat het niet makkelijk wordt. Dat werd het dan ook niet, maar bikkelen is ook wel eens goed. Genoeg voor de punten was het niet: 23-20.
Omdat we zoals gezegd in het Noorden des langs waren, besloten Alberto, Martine, Bukkie, Tanja en ondergetekende langs het wereldberoemde restaurant “De Piri Piri” te rijden, alwaar Jos en ik ons ontfermden over de onbeperkte kipvoorraad van het huis. Dat lukte ons vier schalen lang, waarna we overschakelden op het ijsbuffet. Ontzettend gezellig, gewoon normaal gepraat over korfbal en na afloop was een ieders buikje rond. Voor herhaling vatbaar.
Twaalf uur na het vertrek uit Houten, draaide de Mazda 323 weer de rondweg op. En nee, ook vijfhonderd kilometertjes op de virtuele tellert leveren geen punt op. Volgende keer beter.
Joop.
Via Sinterklaas naar Duitsland
Buiten wordt het kouder en de warme truien mogen weer uit de kast. Eindelijk wordt het echt winter; het ondergeschoven kindje, de herst, is eindelijk uit beeld. Kortom: laat de sneeuw maar komen.
Zo ver is het nog niet. Inmiddels zijn er een aantal pv’s opgemaakt inzake mijn zitting, maar daarover een volgende keer meer. Dit blog wil ik gebruiken om een weekendje korfbal van me af te schrijven. Want ja, ik zit ermee 
Notitie aan mezelf over tien jaar: waar maakte ik me toen druk om, he?
Het korfbalweekend begon in Rhoon. Waar dat ligt? U zegt het maar. Na goed zoekwerk, blijkt het vlak achter Alkmaar te liggen. Of was het nou Rhoooon tussen Almelo en Enschede? Een aardrijkskundige opperde nog Rhoon in Zuid-Limburg, maar uiteindelijk bleek dit gehucht net onder Rotterdam te liggen. Waarvan akte.
Eenmaal in Rhoon moest de B1 van DVO daar zien te winnen van het plaatselijke RWA. Ondanks een mooie start, was het de thuisploeg die langzaam maar zeker het initiatief naar zich toetrok. Een paar domme foutjes en een gebrekkige afronding werden ons uiteindelijk fataal. Over gebrekkige afronding later meer. Tien maken is prima, maar de twaalf goals van RWA waren er vijf teveel.
Terug in het zalige Bennekom, besloten Alberto Contador en Purno om eerst een fatsoenlijk hapje te eten. De door Contador bereide tartaar met gebakken ‘piepers’ en broccoli waren een degelijke maar vooral lekkere bodem voor de rest van de avond. En die zouden we nodig hebben.
In de DVO-hal konden wij nog mooi de tweede helft van DVO A1 – DOS’46 A1 zien. De bezoekers, met Sven “ik heb één keer een prachtige goal in een interland gemaakt” Jonker en Maarten van Erp, hadden het maar wat lastig met Jessica “Merle” Lokhorst en Lotte “één brok topmentaliteit” Kieft. Dit mooie duel had één nadeel: de scheidsrechter. De beste man had de zaken totaal niet onder controle, laat staan op een rijtje. Na een vriendschappelijk duwtje over en weer van Eline “met kattennageltjes” Overduin en haar tegenstandster, beiden nauwelijks 17 jaar, werden ze ieder op een rode kaart getrakteerd. Dus.
Het duel zou uiteindelijk in misschien wel een terecht gelijkspel eindigen. De volgende wedstrijd was die tussen DVO 2 en Dalto 3. Met vijf oud-A2’ers in de basis, werd het DVO aardig lastig gemaakt. De geelzwarten, onder leiding van Danny “gooi ‘m omhoog en hij zit” Schulting stond het in no-time 1-8. De rest is geschiedenis: 18-27.
Na afloop van de hoofdmacht – 26-23 verder geen woorden aan vuil maken – was het tijd om met de B1 gezellig Sinterklaas te gaan vieren. Gastfamilie was de familie Verweij, onder leiding van een geweldige Mariëtte en Wim. Het werd, ondanks het gemis van Marlies, een heerlijk avondje. Harm “waarom is die playboy voor mij?” Derks kon zijn geluk niet op, terwijl Chris “de sticker” van Haren er twee uur later achter kwam dat er toch geen sticker op zijn prachtige puntenslijper zat.
Het moordspel, de MacDonalds, karnemelk drinken door een rietje en Ronald McDonald zelf, ze kwamen allemaal voorbij. Toen de prijzen eenmaal verdeeld waren, bleef ik achter met een antieke Chinese vaas, vooral gewild bij huisman Wim, waar anderen vooral blij waren met een 10-pack Mars. Ik moet er niet aan denken. De prijs voor het leukste cadeau van de avond ging naar Nina “gezellig smsen” Staal, die een heuse DVO B1 placemat had verzorgd.
De volgende dag ging de wekker al weer vroeg; er moest gespeeld worden in Almelo. Paspoorten mee, vooral je schoenen niet vergeten en twee uur die auto induiken. De grenscontrole deed verder niet moeilijk, dus ruim drie uur voor mijn wedstrijd was ik in de sporthal, met bijbehorend zwembad en zonnebank.
Omdat het me waarschijnlijk niet in dank wordt afgenomen als ik wéér over de arbitrage begin, doe ik dat deze keer maar niet. Ik speelde niet bepaald best, maar gelukkig was ik niet de enige. Opgelegde kansen, ze leken aan niemand besteed. Zelfs niet aan Sammie, maar dat was vooral te danken aan Sandra “Bugs Bukkie” Bukman, die de voormalig League-topscorester volledig aan banden wist te leggen. Tegen Bukman kwam zij tot welgeteld één veldgoal en één (betwistbare) vrije bal. Hulde voor Bukkie.
Voor de overwinning, zo begrijpt u, was het niet genoeg. Tot hier en niet verder, want ik kan er nog steeds niet over uit. Tot volgende week, ik haal m’n Mid Fryslân sjaal weer uit de kast, oant sjen!
Objection, your honor!
Afgelopen donderdag was de dag, dat Purno mocht verschijnen voor de kantonrechter te Wageningen. Niet schrikken, niets ernstigs. Men beweert dat ik op 23 april 2009 om 18.34 uur te Bennekom een snelheid van 98 kilometer per uur uit mijn Mazda heb weten te persen, waar tachtig is toegestaan. Na correctie levert dat vijftien kilometers per uur te hard op, goed voor een boete van 72 euro.
U allen, lezers van mijn blog, weet natuurlijk dat ik mij in principe altijd aan de snelheid houd. Komt bij dat ik me de situatie van die dag goed herinner en ik weet zeker dat ik daar niet te hard heb gereden. Vanwaar dan toch die boete? Nu kan ik erg slecht tegen onrechtvaardigheid en dus heb ik mij eens in de materie verdiept.
Al vrij snel kwam ik er achter dat een briefje met “Hallo, ik rijd nooit te hard en nu ook niet.” je niet veel verder helpt. Omdat pliesie-mensen een soort heilige status in Nederland hebben, geldt de volgende bizarre situatie: ik moet bewijzen dat ik onschuldig ben. U leest het goed. Nu kennen we inmiddels de beelden van Peter R. de Vries, die (het gebrek aan) de integriteit van onze flitsers al mooi bloot legde. Ook Rutger van GeenStijl maakte een mooie, lachwekkende reportage van een licht autistische BOA:
Zaak dus voor Purno om de gebreken bij zijn eigen bekeuring boven water te halen. Een flink aantal brieven, verzoeken en enveloppen verder, ligt er inmiddels een behoorlijk dossier op mijn tafel. Mijn bezwaar, gericht aan de Officier van Justitie, werd afgewezen. Men stelde dat ik te laat was. Rekent u even mee. Einde bezwaartermijn: 18 juni. Brief opgestuurd: 9 juni. Brief aangekomen: 12 juni. De conclusie is aan u.
In plaats van in te zien dat mijn bekeuring een zooitje is, besloot de OvJ dus mij te dwingen naar de rechter te stappen. Zo gezegd, zo gedaan en die zitting was afgelopen donderdag. Op loopafstand van het huis van Alberto Contador bevind zich de rechtbank van Wageningen en Ernie was niet te beroerd mij mentaal te komen ondersteunen.
Eenmaal in de rechtszaal, was er nog een zaak voor ons bezig. Een typisch gevalletje: “Ik ben daar niet geweest, dat was mijn motor niet, al sta ik wel duidelijk op de foto.” De rechter maakte gehakt van het feit dat de man niets gedaan had om zijn onschuldigheid aan te tonen. Mijn moed groeide.
Om een lang verhaal kort te maken, plaats ik hieronder mijn bezwaren, die ik ook heb voorgedragen in de rechtszaal.
- De verbalisant heeft als certificaat de ‘module waarneming snelheidscontroles basis’. Dit is onvoldoende voor het bedienen van digitale apparatuur. Het werken met digitale apparatuur wijkt sterk af van de bediening van analoge apparatuur. Bij digitale apparatuur wordt er kennis verlangd van het omgaan met een laptopcomputer. De basis module volstaat niet voor het bedienen van meer geavanceerde apparatuur.
- Het nummer van de camera op het ijkrapport komt niet overeen met die op de foto. Hieruit blijkt dat de gebruikte camera niet geijkt is in combinatie met de gebruikte antenne. Een camera is een actief instrument en deze wordt dan ook speciaal geijkt door het NMi. Een geijkt instrument dat bij de opsporing is gebruikt dient op het bewijs (de foto) voor te komen en zodoende is de ijking te controleren met het ijkrapport. Nu dat niet het geval is, is het bewijs dus ondeugdelijk en kan het wettig bewijs dus niet worden geleverd.
- Het foto-filmnummer in zaakoverzicht en op de foto komen niet overeen.
Derhalve is ook hier het bewijs ondeugdelijk.- Op de radarverzamelstaat staat het fotonummer (002) van de vermeende overtreding specifiek genoemd als testfoto. Als “eerste foto” wordt genoemd (003). Zie de bijgevoegde radarverzamelstaat.
- In het zaakoverzicht wordt gesproken over ‘lusdetectiemethode’. Bij mijn WOB-verzoek zijn geen documenten toegestuurd die daar betrekking op hebben. Wellicht dat de officier uit kan leggen wat hiermee bedoeld wordt.
U ziet het, ik zie het, deze overtreding is een zooitje. De rechter had onvoldoende kennis van de technische zaken, was vooral geïnteresseerd in op welke rijstrook ik reed of had moeten rijden en besloot daarvoor haar tijd te nemen. Om precies te zijn: drie maanden. Dan volgt een nieuwe zitting en start t hele circus weer opnieuw.
De officier kwam nog met een aantal standaardvragen, maar was niet bepaald overtuigend. “De nummers kloppen nergens, maar gelooft u mij nou maar, alles klopt.” En daar wringt precies de schoen. Ik geloof hem niet.
Wat duidelijk mag zijn: de verhoudingen in Nederland zijn nogal scheef. Ik moet bewijzen dat ik iets niet gedaan heb, terwijl de administratie een rotzooitje is bij de instanties die mij daarbij moeten helpen, de politie en het Openbaar Ministerie. Hebt u een oplossing? Help!
To be continued…
Theehuisperikelen
Geen goede party, zonder een after-party. Zaterdag was het zover, in Theehuis Rhijnauwen. Een oplettende gast zag blauwhemdjes met kleine oogjes rondlopen, fristi-flesjes kapot vallen bij 311 en een bediening die nét even een meer schorre stem had dan normaal. Klachten heb ik niet gekregen, maar de uitstraling was ver te zoeken.
Gelukkig was er de sluitborrel, waarin mijn vorige blog eens flink onder de loep werd genomen. Niet Dirk-Jan, maar David had zich vergrepen aan Roos “Klein maar Fijn” Fink, al schijnt Dirk-Jan zich überhaupt niets meer de herinneren van voor 17 oktober 2009. Lisa B, blijkbaar goed ingevoerd in bepaalde zaken, beweerde nog dat ze Nick en Simon(e) had zien optreden. Die had ik bij m’n vorige blog nog even gemist. Foto’s van de heer Luijt staan inmiddels hier!
Natuurlijk werd weer beweerd dat de helft van m’n vorige lijstje niet klopte, maar dat gaat er bij mij niet in. Gelukkig waren er ook lijstjes die wel klopten en die ik nog niet benoemd had de vorige keer, daarover later meer.
Na de bewuste sluitborrel, besloten Wouter en ik nog even langs de verjaardag van Vita te gaan. Vita Roskam zou om twaalf uur alweer achttien jaar worden en dat moest natuurlijk gevierd worden. We waren iets laat, omdat Wouter zijn rondje parkeerplaats nog onder de 10,3 seconden wilde zetten, dat duurde even, maar het is m gelukt. Hulde!
Aangekomen bij Vita, lulden we, tussen het feliciteren door, heerlijk door over het theehuis. We is in dit geval Manon, mevrouw Mallens, Doenja Kort (ja, kent u haar nog? Ze komt terug!) en Wouter. Niet veel later kwamen de heren Koolen en Robbert H. ook nog binnen, gezelligheid compleet. Toen Vita zin kreeg om te stappen, kregen wij zin om te slapen. En zo geschiedde, niet helemaal.
Omdat vooral Manon te lui was om te gaan fietsen naar Bunnik, los van de afspraken die daarover gelden , besloten we met vier personen en twee fietsen in mijn Mazda te kruipen. Het is maar goed dat we geen politie tegenkwamen, want zelfs Fee paste met moeite achterin. De vraag: “waar denken jullie dat jullie mee bezig zijn”, was helemaal niet zo’n rare geweest.
Toen we eindelijk een beetje tempo hadden, was er een gek in de auto die riep: “MacDonalds!” Het kan ook zijn dat ik dat zelf was, maar aangezien de tijd 01.41 aangaf, hadden we nog twintig minuutjes om naar de MacDrive te komen. Wij de fietsen er weer uitgooien en heeul hard rijden richting Nieuwegein-Oost. Daar laadden we een BigMac, twee hamburgers en twee MacFlurry’s naar binnen, om vervolgens lekker irritant mensen uit hun bed te gaan bellen. Waarvoor mijn oprechte deelneming.
Ondertussen werden de lijstjes, in mijn vorige blog ook al even genoemd, nog even doorgesproken. Fee, Eva Bernet Kempers, ze stonden allemaal op nummer twee bij verschillende (shift)managers. Of ze daar blij mee waren, weet ik niet. De enige reactie van Fee: blozen en “Ik zoen niet met mensen van het Theehuis. Echt niet. Geloof me nou, echt niet.”
Toen, tegen vier uur, iedereen gezellig bij z’n huisdier in bed gekropen was, was het echt afgelopen met de after-party. Tot volgend jaar.
DeFabrique
Terwijl m’n kleren nog naar bier stinken en zelfs een goede shampoo moeite heeft de alcohol uit m’n haren te krijgen, komen de herinneringen van een nieuw avondje p-feest 2009 alweer bovendrijven. Een korte samenvatting volgt hieronder, waarbij ik maar zeg: iedereen kiest zelf voor met wie hij kust. Dus.
Een tamelijk raar begin misschien, maar ik moest het eerste gedeelte van het feest aan mij voorbij laten gaan. Omdat ik uit Rhenen moest komen, kon ik op twee manieren naar de locatie van vanavond komen. Zie plaatje. Purneau kennende kiest hij voor de weg waarop het hardst doorgereden kan worden, in dit geval is dat de A2.
Ware het niet dat er daar wegwerkzaamheden waren, aangekondigd of niet. Kortom, ik moest flink omrijden en nog harder doorrijden om nog een gedeelte van het feest bij te kunnen wonen. Eenmaal aangekomen bleek dat ik de activiteit van de avond, zoals verwacht, gemist had. Verhalen daarover heb ik dan ook alleen maar uit de overlevering.
Er werden diverse teams gevormd, die het tegen elkaar op zouden nemen. Martin Luijt beklaagde zich vooral over het langzame rijgedrag van de wijven in zijn team, waar Alex vooral trots was op zijn medaille. De troostprijs ging met overmacht naar Joanne van Gurp, onthoud die naam, die haar bolide tot twee keer toe aan gort wist te helpen.
De mooiste omschrijving van de activiteit kwam van Mw. De Gier: “Je had Lisanne moeten zien, ze schreeuwde het uit, maar bijvoorbeeld Marco Jansen reed als een volleerd coureur.“ (Dit klinkt als ik het zo opschrijf echt als een opmerking waar je bijgeweest had moeten zijn.)
Anyway, na het racen moest er gegeten worden, waarna het feest kon los barsten in, zoals de titel al zegt, een gigantische fabriek. Goede muziek, gratis bier en het p-feest is geboren. Dit was zeg maar ongeveer het moment dat ik binnen kwam lopen en het was alsof ik nooit weggeweest was. Standaard format van elk p-feest: mensen voeren gesprekken met elkaar, drinken bier, worden te dronken om nog te praten met elkaar, doen dus maar een poging tot dansen, drinken nog meer bier, tot ze zin krijgen om te zoenen. En dat doen ze dan ook, als het moet midden op de dansvloer.
Nu kunnen we hier natuurlijk een heel “Wie met Wie” lijstje neerplempen. En dat doen we dus ook.
- Amanda en Sam van Zandvoord
- Fee en Frank
- Frank en Lisa
- Lisa en Bas van de Brugge
- Welmoed en Robbert H.
- Imre en Gea
- Roos F. en Dirk-Jan
- Alex en Savannah Dry Cider
- Noortje en Victor (de jongen van DeFabrique)
- Emma en Maurica (u weet wel, van dat servette)
- Manon en Wouter
- Joëlle en Mardouk
Deze lijst staat op volgorde van “zeker waar” tot “misschien waar”. Maar nu is natuurlijk de vraag, in hoeverre waren mensen dit vooraf ook van plan. Wat namelijk mijn verbazing schetste, was dat toen ik binnen kwam, er mensen rondliepen met lijstjes. Iedereen had een eigen lijstje. Één daarvan was deze:
1. Manon
2. Fee
3. Myra
4. Amanda
5. Gea
Van wie dit lijstje was, laat ik graag in het midden. Oké, kleine hint dan. Hij heeft gescoord bij nummer 4.
Toch moet gezegd worden, dat er ook mensen waren die zich wel gedroegen. Dat wil zeggen: die behalve niet zomaar te zoenen, ook niet met bier gooiden. Want die figuren die constant met bier smijten, zouden ze echt van p-feesten moeten weren.
Complimenten moeten zeker gegeven worden aan de mensen van de organisatie. Leon, Annemarije (niet gezien trouwens?), Stijn, Edwin, Niko, Martin, etc. Mooi gedaan. De patat met mayo was voor velen een positieve verrassing en ook de verjaardag van Van Gurp werd niet vergeten. Twintig jaar alweer. Kleine meiden worden groot.
Mooi om te zien was ook dat onze huisbazen, Nynke en Sthijs, acte de presence gaven. Naar verluid heeft Wytske de hele avond met Florian boven de kartbaan staan zoenen. Waarvan acte.
Wie natuurlijk niet mochten missen, waren de Chersonissoschicks, of hoe die tegenwoordig dan ook heten. Getooid met rose zonnebrillen paradeerden zij door de fabriek. Ik deed nog een poging om één van de zonnebrillen te kopen van Imre, maar nadat ze het geld van me gekregen had, vijf hele euro’s, ging ze er als een op hol geslagen foodrunner vandoor. Ik krijg jou nog wel.
Voor foto’s kunt u terecht bij Manon de Groot, Martin Raimond en Martin Luijt. Immers, een foto zegt meer dan duidend woorden!
Tijd om te slapen. Anekdotes, reacties of toevoegingen kunnen hieronder!
Purneau.
Reacties